Ταξίδι στα Κύθηρα

σονέττο του Κώστα Ουράνη

Τ' ωραίο καράβι έτοιμο στο χαρωπό λιμάνι,
γιορταστικά με γιασεμιά και ρόδα στολισμένο,
με τις παντιέρες του αλαφριές στην ανοιξιάτικη αύρα
και τ' Όνειρό μας στο χρυσό πηδάλιο καθισμένο,

μας πήρε για τα Κύθηρα, τα θρυλικά, όπου μέσα
σε δέντρα και σε λούλουδα και γάργαρα νερά
υψώνεται ο μαρμάρινος ναός για τη λατρεία
της Αφροδίτης-του έρωτα τη θριαμβική θεά.

Μα το ταξίδι ήταν μακρύ κ' η χειμωνιά μας βρήκε!
Οι φανταχτερές κι ανάλαφρες παντιέρες μουσκευτήκαν,
τα χρώματα ξεβάψανε και τ' άνθη εμαραθήκαν

και, κάπου από τους άξενους τους ουρανούς, το πλοίο
απόμεινε ακυβέρνητο στο κύμα τ' αφρισμένο
με το φτωχό μας Όνειρο στην πρύμνη πεθαμένο


ΑΝΤΟΥΑΝ ΒΑΤΤΩ (1684-1721 ) Επιβίβαση για τα Κύθηρα Ωραία τα νειάτα που ποθούν μέσα στον έρωτα να βρουν τον προορισμό τους.Στο πλοίο των ονείρων για τα Κύθηρα ας επιβιβαστούν. Έρωτες γύρω τους θα φτερουγούν και θα οδηγούν προς τη χαρά που ευδοκιμεί μονάχα εκεί μπροστά-μπροστά, στο πρώιμο της λαχτάρας πέλαγος,στo αρχικό κι αναρχικό κομμάτι της ζωής, στης νιότης το μικρό ταξίδι. Είθε όλοι οι νέοι, υγιείς, να επιβιβαστούν στου έρωτα το πλοίο, το ηδονικό, στον πλου κατά τα Κύθηρα να μπουν, στο όνειρο να αρμενίσουν και να το χαρούνε, στα Κύθηρα, στου έρωτα τα Κύθηρα ν' αξιωθούν να ρθούνε.

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΡΑΪΝΔΡΟΥ ΝΤΑΛΑΡΑΣ

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

ΦΕΛΩΤΗ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΞΑΠΟΣΤΑΙΝΟΥΝΕ ΟΙ ΒΡΑΧΟΙ








γίγαντες βράχοι με δυο κεφάλια, στην Φελωτή, στα νότια, το φως ποτέ δεν λείπει.

Η Αγία Πελαγία εκεί,
μοναχική, ερημική,
ανάμεσ' από βράχους ξεφυτρώνει.
Πιο δίπλα το λουτρό της Αφροδίτης
κι αυτό στο βράχο λαξευμένο,
έρημο , θλιμμένο.
Η θεά δεν λούζεται πια εκεί.

πιο πέρα τα λουτρά των Νηρηίδων, νεκρά κι αυτά κι ο βράχος ο ολοστρόγγυλος του Σίσυφου που ηρέμησε κάποια στιγμή πάνω ακριβώς απ' τα ολογάλανα νερά.

Αυτή η γωνιά η άγνωστη, η Φελωτή
είν' όμορφη τόσο πολύ,
που την καρδιά σου κλέβει
αν την φτάσεις,
αν τυχαία φτάσεις ως εκεί,
στα σκαλοπάτια τα κρυφά , που οδηγούν
στην Πελαγία,
την αγία ερημική.

Κι εκεί στου βράχου την απόλυτη σιωπή, να ένα κομμάτι που φωνάζει, τραγουδάει ένα ποίημα , σε γραφή ιερογλυφική.
Κι ύστερα, στην κάψα μέσα και στην δίψα την πολλή, νάσου, μέσα απ' την πέτρα, ένα ακοίσαρου λουλούδι , ν' αναμοχλεύει τη ζωή.
Όλα είναι ευτυχία σε αυτόν τον τόπο!




Δεν υπάρχουν σχόλια: